Het afgelopen weekend was er eentje voor een windowsachtergrond, onecht zalig. Samen met Frederic, Candela en Marta zijn we vrijdagnamiddag vanuit het nieuwe Hauptbahnhof, naar Praag gespoord. In een dikke vier uur stonden we er. Dimitris, de goedlachse maar fijndenkende Griek die ik twee jaar geleden in Helsinki leerde kennen, wachtte ons op. Candela en Frederic hadden Dimitris ook al in november leren kennen toen ie samen met zijn zus naar berlijn gekomen was. Hij loodste ons langs de Moldau naar de campus, puur communisme-moderisme, dat geen groter contrast met de classicistische en jugendstilgebouwen van Praag kon vormen. De studentenkamers zijn er echt niet groot, en worden per twee gedeeld! Wij logeerden in de kamer van een vriendin van Dimitris, want haar kamergenote was al vertrokken. Penny was super, net als de hele groep Grieken die ons niet kende, maar ons superopnam in het gebeuren. Vrijdagavond zeer gezellige bar gedaan met de groep grieken en enkele spanjaarden, en vastgesteld hoe onwillig sommige tjechen zijn om engels te spreken: niet bij het bestellen, wel bij het afrekenen... Daarna een nachtverkenning van de oude stad en karelsbrug gedaan om uiteindelijk volledig uitgeregend te worden en per taxi terug naar campus te keren. Zot was dat, die chauffeur kon niets zien door zijn voorruit wegens aangedampt en leek gewoon op de tast te sturen...
Zaterdag met Dimitris de Hradcanyburg en oude stad gedaan. Per ingeving 's avonds de Traviata in de Praagse Opera meegepikt. Voor veertig kronen (!), nog geen anderhalve euro, kregen we de hoogste plekken, die wel nog een goed zicht opleverden en een zeer goeie klank. De enscenering was traditioneel, maar best goed.
Na een kort bezoek aan het nationaal museum, gratis en zo laat nog want het was museumnacht, een verouderd museum dat Dimitrishumor echter tot een fijn event kan maken, hebben we ons bij de andere grieken gevoegd om de joodse buurt te verkennen en te eindigen in een cocktailbar waar coctails tegen een dikke twee euro te krijgen waren. De sfeer zat er goed in.
Zondag waterkantwandeling en super gegeten. Lekker en niet op te krijgen typisch tjechische gerechten, opnieuw met de grieken. Was echt aangenaam. Dan hebben we nog een laatste typisch grieks fenomeen ten uitvoering gebracht: chalara... Don't worry & don't hurry... Zodat we met een niptetaxirit onze trein naar berlin hadden om 19.05. Wij vier vollzufrieden in de trein praag achter ons latend, was ook al onze stad geworden. Een compactvakantie was het, met alle ingrediënten.
Merci Dimitris & Co!
voor foto's, klik op "mijn foto's" rechts
Tuesday, June 20, 2006
Monday, June 12, 2006
Kollhoff is het kwijt
Vanavond nog eens naar een lezing in de Universität der Künste geweest. Een thuismatch was het, met Hans Kollhoff. Laatst, eigenlijk ondertussen meer als een maand geleden, toen ik ook naar de UdK ging, had Peter Cook op het laatste moment afgezegd. Vanavond daagde Kohlhoff op, maar hij bleek een mindere god.
Wiel Arets die het zaakje inleidde, had het vooral over het belang van het KNSM-eiland-gebouw van Kollhoff voor de architectuur in Nederland, en over het recent voltooide project aan het stationsplein van Maastricht, de stad waar Arets dan weer thuis is, zoals zijn accent verraadt... Arets en Kohllhoff zijn trouwens ook gelinkt door de ETH, de eerste ontwikkelde er het masterplan, de tweede doceert er en neemt ook het liefst vooral ETH-studenten in zijn buro aan...
De twee gebouwen in Nederland in de inleiding vernoemd, het KNSM-gebouw en het kantoorgebouw in Maastricht, waren ook ongeveer begin en einde van de lezing. Om eerlijk te zijn, was ik vergeten dat het KNSM-gebouw, ooit nog eens naar gaan zien, van Kollhoff was. Kollhoff was sinds mijn Berlijnwereld de architect van dat rooie gebouw aan Potsdamer Platz, de man van het kritisch regionalisme en de Berliner steinerne Architektur, die wat ideologisch beangstigende architectuur van het Neue Berlin. Dat KNSM-gebouw met zijn dynamische daklijn, die mammoet die zwaar op de grond ligt maar tegelijk zichzelf spannend varieert in het verloop van de slang, die sculptuur was dus van dezelfde hand als die Berlijnicoon. Mijn euforie was snel gedempt toen Kohlhoff na zijn bespreking van het KNSM-project een bankkantoorgebouw in Leipzig besprak, en daarbij bij zijn betoog voor een herwinning van soliditeit en massiviteit (tegenover het verfoeide deconstructivisme) een betoog voor 'tektonische Gestaltung' van facades voegde. Bij dit gebouw in Leipzig, een herbestemming van een in ruwbouw gebleven Messegebäude in DDR-tijd aangevat, was Kollhoff tot het toen nog intuïtieve aanvoelen maar mettertijd ook begrepen inzicht gekomen dat massiviteit niet volstond. Volume alleen bevredigt niet. Dat is volgbaar. Maar de antropomorfie-theorie dat holten en massa alleen iets beangstigends oproepen omwille van het feit dat mensen gebouwen onbewust als gezichten waarnemen en de holtes dan lege karkassen zijn, is wat te eenvoudig. Verder maakt Kollhoff ook gewag van een bepaalde logica dat als men meer de stad intrekt, facade des te belangrijker wordt, een verband dat sterk ideologisch gekleurd is maar dat hij nergens preciseert.
Van dan af ging het van kwaad naar erger. Kollhoff bracht zijn evolutie in beeld aan de hand van talloze projecten, eigenlijk vooral gevelfotos, waarbij hij steeds vaster overtuigd raakt zei ie, van de enige mogelijke wijze een fassade waarachtig te structureren. Relief in de facade, zij het baksteen of natuursteen, meestal geprefabriceerd, moet het gebouw massiviteit verlenen en tonen hoe de krachten naar beneden geleid worden. Voor zijn woongebouw naast dat van Degeyter op het Chassé-terrein in Breda betekende dit onder meer doorgaande horizontale lijsten uit blauwe hardsteen in de facades, om de verdiepingen te structureren. Deze hardsteen omwille van een lokaal materiaal, maar omwille van economische redenen vanuit China op maat gekapt verscheept. K. was vol van de welvingen in die lijst, ontstaan doordat a.h.w. de lasten van het gebouw erboven de steen naar buiten drukken.
Het gebouw in Maastricht was, meer nog als de Koninklijke Entrepots in Antwerpen, het meest deplorabel. In Maastricht doken tympanons op...
Het laatste beeld waren profielschetsen van Michelangelo, zowel van gezichten als van zuilaanzetten. De discusse na de lezing was vinnig en hier lanceerde Kollhoff de sterkste statements. Behalve een afmaking van de architectuuronderwijsinstellingen in Berlijn, inclusief UdK waar hij te gast was, waren dat ook enkele populistische, anti-intellectuele uitlatingen over wat goede architectuur is. Wat de architectuurkritiek en de architectuurpers bezighoudt, interesseert Kollhoff al niet meer zei hij meer zeker van zichzelf als bits, naast de kwestie antwoordend op een vraag van een student, over dertig jaar zou wel blijken wie het gehaald had en wie niet. De student had Kollhoff op inconsequenties, of op zijn minst merkwaardigheden die niet te verklaren waren door het uiteengezette discours, bij bvb het Maastrichtproject gewezen en Kollhoff ook gevraagd waarom nog dieptespewerkingen te organiseren met natuursteenplaten van 2 cm dik, doelend op een gebouw in Berlijn dat K. met zijn buur, een Jugendstilgebouw, vergeleken had, maar erop gewezen dat die vandaag onbetaalbaar in handwerk zouden zijn, en dus het spel met de centimeters gespeeld moet worden. Kon K. het dan niet beter opgeven? K. fulmineerde.
Een begenadigd spreker en iemand met soms fijne esthetische aanvoelens - zoals in verband met materialiteit en zoals zijn fotos van eenvoudige brandmuren rond lege berlijnse kavels, zeer sculpturaal, toonden - maar iemand die mijns insziens verstrikt geraakt is in zijn eigen theorie/overtuiging. Creepy.
Wiel Arets die het zaakje inleidde, had het vooral over het belang van het KNSM-eiland-gebouw van Kollhoff voor de architectuur in Nederland, en over het recent voltooide project aan het stationsplein van Maastricht, de stad waar Arets dan weer thuis is, zoals zijn accent verraadt... Arets en Kohllhoff zijn trouwens ook gelinkt door de ETH, de eerste ontwikkelde er het masterplan, de tweede doceert er en neemt ook het liefst vooral ETH-studenten in zijn buro aan...
De twee gebouwen in Nederland in de inleiding vernoemd, het KNSM-gebouw en het kantoorgebouw in Maastricht, waren ook ongeveer begin en einde van de lezing. Om eerlijk te zijn, was ik vergeten dat het KNSM-gebouw, ooit nog eens naar gaan zien, van Kollhoff was. Kollhoff was sinds mijn Berlijnwereld de architect van dat rooie gebouw aan Potsdamer Platz, de man van het kritisch regionalisme en de Berliner steinerne Architektur, die wat ideologisch beangstigende architectuur van het Neue Berlin. Dat KNSM-gebouw met zijn dynamische daklijn, die mammoet die zwaar op de grond ligt maar tegelijk zichzelf spannend varieert in het verloop van de slang, die sculptuur was dus van dezelfde hand als die Berlijnicoon. Mijn euforie was snel gedempt toen Kohlhoff na zijn bespreking van het KNSM-project een bankkantoorgebouw in Leipzig besprak, en daarbij bij zijn betoog voor een herwinning van soliditeit en massiviteit (tegenover het verfoeide deconstructivisme) een betoog voor 'tektonische Gestaltung' van facades voegde. Bij dit gebouw in Leipzig, een herbestemming van een in ruwbouw gebleven Messegebäude in DDR-tijd aangevat, was Kollhoff tot het toen nog intuïtieve aanvoelen maar mettertijd ook begrepen inzicht gekomen dat massiviteit niet volstond. Volume alleen bevredigt niet. Dat is volgbaar. Maar de antropomorfie-theorie dat holten en massa alleen iets beangstigends oproepen omwille van het feit dat mensen gebouwen onbewust als gezichten waarnemen en de holtes dan lege karkassen zijn, is wat te eenvoudig. Verder maakt Kollhoff ook gewag van een bepaalde logica dat als men meer de stad intrekt, facade des te belangrijker wordt, een verband dat sterk ideologisch gekleurd is maar dat hij nergens preciseert.
Van dan af ging het van kwaad naar erger. Kollhoff bracht zijn evolutie in beeld aan de hand van talloze projecten, eigenlijk vooral gevelfotos, waarbij hij steeds vaster overtuigd raakt zei ie, van de enige mogelijke wijze een fassade waarachtig te structureren. Relief in de facade, zij het baksteen of natuursteen, meestal geprefabriceerd, moet het gebouw massiviteit verlenen en tonen hoe de krachten naar beneden geleid worden. Voor zijn woongebouw naast dat van Degeyter op het Chassé-terrein in Breda betekende dit onder meer doorgaande horizontale lijsten uit blauwe hardsteen in de facades, om de verdiepingen te structureren. Deze hardsteen omwille van een lokaal materiaal, maar omwille van economische redenen vanuit China op maat gekapt verscheept. K. was vol van de welvingen in die lijst, ontstaan doordat a.h.w. de lasten van het gebouw erboven de steen naar buiten drukken.
Het gebouw in Maastricht was, meer nog als de Koninklijke Entrepots in Antwerpen, het meest deplorabel. In Maastricht doken tympanons op...
Het laatste beeld waren profielschetsen van Michelangelo, zowel van gezichten als van zuilaanzetten. De discusse na de lezing was vinnig en hier lanceerde Kollhoff de sterkste statements. Behalve een afmaking van de architectuuronderwijsinstellingen in Berlijn, inclusief UdK waar hij te gast was, waren dat ook enkele populistische, anti-intellectuele uitlatingen over wat goede architectuur is. Wat de architectuurkritiek en de architectuurpers bezighoudt, interesseert Kollhoff al niet meer zei hij meer zeker van zichzelf als bits, naast de kwestie antwoordend op een vraag van een student, over dertig jaar zou wel blijken wie het gehaald had en wie niet. De student had Kollhoff op inconsequenties, of op zijn minst merkwaardigheden die niet te verklaren waren door het uiteengezette discours, bij bvb het Maastrichtproject gewezen en Kollhoff ook gevraagd waarom nog dieptespewerkingen te organiseren met natuursteenplaten van 2 cm dik, doelend op een gebouw in Berlijn dat K. met zijn buur, een Jugendstilgebouw, vergeleken had, maar erop gewezen dat die vandaag onbetaalbaar in handwerk zouden zijn, en dus het spel met de centimeters gespeeld moet worden. Kon K. het dan niet beter opgeven? K. fulmineerde.
Een begenadigd spreker en iemand met soms fijne esthetische aanvoelens - zoals in verband met materialiteit en zoals zijn fotos van eenvoudige brandmuren rond lege berlijnse kavels, zeer sculpturaal, toonden - maar iemand die mijns insziens verstrikt geraakt is in zijn eigen theorie/overtuiging. Creepy.
Monday, May 22, 2006
volledig plaatje: zichten op de stad
wauw
net de prachtigste zonsondergang sinds zeer lang gezien.
Vandaag heb ik me op de negende verdieping (en het zijn hoge) van ons onvolprezen architectuurgebouw geinstalleerd. Daar is een rustige computerruimte, waar ik een plaats aan het venster nam. Toepasselijk verdiep ik me vandaag in de theorievorming over de illusie van allomvattende kennisbeelden over de stad, die onbewust de vorm van een overzicht van de stad aannemen (god´s eye view etc.)
Vanmorgen prachtig zomerweer, na de middag nu en dan hevige buien met donder en alles... Een geladen lucht zegt men ook wel.
Sinds 20.30 werd mijn panoramisch zicht over de stad onhoudbaar mooi. Links in mijn breedbeeld een roodgouden zonnelucht die het silhouet van de massieve elektriciteitscentrale in de verte prachtig aftekende. Als ik naar rechts keek dan zag ik de gevels van de hoogbouwen die boven het stadslandschap uitkomen in een rood licht geworpen.
Ondertussen is de zon volledig ondergegaan, na alles echt rood en roze te maken. Zo warm en wijds zicht...
Nu zijn de veiligheidslichtjes op de schouwen van de centrale aangegaan, de witte koepel van de sterrenwacht op het hoogbouwblok voor me zendt een zacht licht uit en de straten zijn nu linten van verkeerslichten, nu en dan verandert de mozaiek van oplichtende vensters in de fassaden.
Jammer genoeg had ik geen fotoapparaat bij vandaag. Wou mijn verrukking toch delen en heb frederic en candela die zeven verdiepingen lager aan hun ontwerpen werken opgebeld. Toen ze in de centrale hal van ons gebouw op het negende gekomen waren, stond al een achttal man van het verlangzaamde moment te genieten...
ps: hiervan dus geen foto´s op mijn fotosite (klik op knop rechts), maar wel van wat andere zaken. Ook op frederic´s site kan je mij nu en dan zien in foto´s....
net de prachtigste zonsondergang sinds zeer lang gezien.
Vandaag heb ik me op de negende verdieping (en het zijn hoge) van ons onvolprezen architectuurgebouw geinstalleerd. Daar is een rustige computerruimte, waar ik een plaats aan het venster nam. Toepasselijk verdiep ik me vandaag in de theorievorming over de illusie van allomvattende kennisbeelden over de stad, die onbewust de vorm van een overzicht van de stad aannemen (god´s eye view etc.)
Vanmorgen prachtig zomerweer, na de middag nu en dan hevige buien met donder en alles... Een geladen lucht zegt men ook wel.
Sinds 20.30 werd mijn panoramisch zicht over de stad onhoudbaar mooi. Links in mijn breedbeeld een roodgouden zonnelucht die het silhouet van de massieve elektriciteitscentrale in de verte prachtig aftekende. Als ik naar rechts keek dan zag ik de gevels van de hoogbouwen die boven het stadslandschap uitkomen in een rood licht geworpen.
Ondertussen is de zon volledig ondergegaan, na alles echt rood en roze te maken. Zo warm en wijds zicht...
Nu zijn de veiligheidslichtjes op de schouwen van de centrale aangegaan, de witte koepel van de sterrenwacht op het hoogbouwblok voor me zendt een zacht licht uit en de straten zijn nu linten van verkeerslichten, nu en dan verandert de mozaiek van oplichtende vensters in de fassaden.
Jammer genoeg had ik geen fotoapparaat bij vandaag. Wou mijn verrukking toch delen en heb frederic en candela die zeven verdiepingen lager aan hun ontwerpen werken opgebeld. Toen ze in de centrale hal van ons gebouw op het negende gekomen waren, stond al een achttal man van het verlangzaamde moment te genieten...
ps: hiervan dus geen foto´s op mijn fotosite (klik op knop rechts), maar wel van wat andere zaken. Ook op frederic´s site kan je mij nu en dan zien in foto´s....
Saturday, May 06, 2006
Grillen im Park: Sommer in Berlin
De zomer is er, en dat was tijd.
Toen ik eind april laatst de tram opstapte richting luchthaven, hing een vochtige hitte in de straten. De zomer is sindsdien niet meer verdwenen. Knoppen aan de linden, kanstanjes en andere vele kruinen in de buurt zijn wellustig geexplodeerd tot frisse groene bladeren. En toen ik gisteravond richting Kreuzberg fietste voor het avondeten ter inwijding van michala's nieuwe woonst, wisselden behalve het statuut van het fietspad - een rijvak op 6-wegsbaan, of rood stripje op voetpad, ...- ook de geuren in de avondlucht: gras, jasmijnen, en de geur van bbq's.
In Berlijn zijn de parken talrijk, groot, en massaal gebruikt. Mensen badmintonnen, joggen, lezen, jembeën en bbq'en vooral (grillen in het duits). Draagbare bbq's, eten en drinken worden naar het park gesleept, en de voor Berlijn typische languit easy-going attitude krijgt de vorm van een camping/festival-sfeer, maar middenin de stad. En allen doen het, jong en oud, 'van het duitse volk' en 'van de duitse bevolking' (ok, instinker), chicky-micky en punk.
Mijn eerste bbq in een park (en niet op een dak zoals dinsdagavond bij juliette, zie fotosite) kan niet lang meer uitblijven...
Toen ik eind april laatst de tram opstapte richting luchthaven, hing een vochtige hitte in de straten. De zomer is sindsdien niet meer verdwenen. Knoppen aan de linden, kanstanjes en andere vele kruinen in de buurt zijn wellustig geexplodeerd tot frisse groene bladeren. En toen ik gisteravond richting Kreuzberg fietste voor het avondeten ter inwijding van michala's nieuwe woonst, wisselden behalve het statuut van het fietspad - een rijvak op 6-wegsbaan, of rood stripje op voetpad, ...- ook de geuren in de avondlucht: gras, jasmijnen, en de geur van bbq's.
In Berlijn zijn de parken talrijk, groot, en massaal gebruikt. Mensen badmintonnen, joggen, lezen, jembeën en bbq'en vooral (grillen in het duits). Draagbare bbq's, eten en drinken worden naar het park gesleept, en de voor Berlijn typische languit easy-going attitude krijgt de vorm van een camping/festival-sfeer, maar middenin de stad. En allen doen het, jong en oud, 'van het duitse volk' en 'van de duitse bevolking' (ok, instinker), chicky-micky en punk.
Mijn eerste bbq in een park (en niet op een dak zoals dinsdagavond bij juliette, zie fotosite) kan niet lang meer uitblijven...
Thursday, April 20, 2006
makes my day
Vanmorgen mijn selectie goeie foto's laten ontwikkelen en daarna op de uni voorgelegd. Met succes! Heb een plaats bekomen voor het vak architectuurfotografie (urban disintegration). Frederic ook!
Volgende week weet ik dan ook resultaten ontwerp-loting en dan worden de knopen doorgehakt: of nog een ontwerp, of architectuurfotografie en architektuur-theorie. Luxeprobleem.
Vannamiddag ook nog soort mondeling examen ter afsluiting van het 'organische architektur'-seminarie afgelegd. Daarvoor hebben wij, Marta, Frederic en mezelf een 2.3 bekomen. Is een 'goed'.
Nu nog wat thesissen, vanavond lezing Art meets architecture. Niet bijster origineel van thema, maar wel goeie sprekers. Mal sehen.
Mijn dag is al goed.
Volgende week weet ik dan ook resultaten ontwerp-loting en dan worden de knopen doorgehakt: of nog een ontwerp, of architectuurfotografie en architektuur-theorie. Luxeprobleem.
Vannamiddag ook nog soort mondeling examen ter afsluiting van het 'organische architektur'-seminarie afgelegd. Daarvoor hebben wij, Marta, Frederic en mezelf een 2.3 bekomen. Is een 'goed'.
Nu nog wat thesissen, vanavond lezing Art meets architecture. Niet bijster origineel van thema, maar wel goeie sprekers. Mal sehen.
Mijn dag is al goed.
Monday, April 17, 2006
Mooi en Meedogenloos
Na het lange paasweekend, waarin Berlijn plat lag hoewel de citytrippers talloos waren, waarin we beschilderde gekookte eieren tegen elkaar tikten, pelden en slikten in plaats van die belgische varianten in hun zilveren papiertjes en talloze smaken op onze tongen te laten smelten, ging vandaag met de vakkenvoorstelling de lesperiode van het tweede semester van start.
Meedogenloos om drie redenen:
1.
Deze eerste week is een even grote zoo als in oktober: vakken inschatten, vergelijken, solliciteren...
2.
Duidelijk: Lesperiode betekent nieuwe projekten (normaal wordt dit voor mij 1 groot ontwerp) te combineren met thesis.
3.
Alle erasmusstudenten zijn terug van weg en hebben zin dat weerzien te vieren...
Een hoop energie is weer geactiveerd. Het wordt mooi maar meedogenloos.
Meedogenloos om drie redenen:
1.
Deze eerste week is een even grote zoo als in oktober: vakken inschatten, vergelijken, solliciteren...
2.
Duidelijk: Lesperiode betekent nieuwe projekten (normaal wordt dit voor mij 1 groot ontwerp) te combineren met thesis.
3.
Alle erasmusstudenten zijn terug van weg en hebben zin dat weerzien te vieren...
Een hoop energie is weer geactiveerd. Het wordt mooi maar meedogenloos.
Saturday, April 08, 2006
Rechte lijn....
De eindmeet van de thesis is in zicht, tenminste de deadline... Mijn gedachten zijn er vanaf nu wel volop op gefocust. Die neue Sachlichkeit is mijn motto vanaf nu.
Na een intensieve week opzoeken na de alpenseminariereis, bezoek gehad van mams en paps. Ik vond het aangenaam, zij ook heb ik de indruk. Het weer kon beter, maar dat is vaak zo in berlijn natuurlijk, en daar ging het niet om.
Kort erna een weekje paasverlof genomen bij de bekenden in Granada. Onvoorzien is de eerte dag ervan een dag london stansted luchthaven geworden. Wat een korte pause bij het overstappen moest zijn, werd een nacht op de bodem in de luchthaven, doordat de Fransen blijkbaar erg radikaal staken ivm met de nieuwe banenwet. Ook de air control. Vluchten naar frankrijk en over frankrijk naar bvb delen van portugal en spanje werden geannuleerd. Merci, mes amis. Uiteindelijk ben ik dan ook niet in Granada, maar in Jerez, een eind ervandaan, aangekomen. Gelaten heb ik ondergaan. Was best absurde situatie in luchthaven eigenlijk.
Granada daarentegen was prachtig. Ik heb kleuren, licht en schaduw gezien. Andalusisch timbre en
warmte gevoeld. Eigenlijk ben ik in andere wereld ondergedompeld geworden. Dat kon nog sterker geweest zijn mocht mijn Spaans beter zijn. (Die Spanjaarden kunnen erg beperkt engels of frans, en als ze het al kunnen zijn ze te geneerd om het te spreken...) One to one kan ik me wat onderhouden. Maar met een groep andalusiers erbij kan ik de conversaties niet volgen... Wat had ik ook gedacht.
Heb erg mooie momenten gehad, maar jammer genoeg ook spanningen. Maar was de moeite alleszins.
Nu in rechte lijn naar thesisafgave.
Hasta luego.
Na een intensieve week opzoeken na de alpenseminariereis, bezoek gehad van mams en paps. Ik vond het aangenaam, zij ook heb ik de indruk. Het weer kon beter, maar dat is vaak zo in berlijn natuurlijk, en daar ging het niet om.
Kort erna een weekje paasverlof genomen bij de bekenden in Granada. Onvoorzien is de eerte dag ervan een dag london stansted luchthaven geworden. Wat een korte pause bij het overstappen moest zijn, werd een nacht op de bodem in de luchthaven, doordat de Fransen blijkbaar erg radikaal staken ivm met de nieuwe banenwet. Ook de air control. Vluchten naar frankrijk en over frankrijk naar bvb delen van portugal en spanje werden geannuleerd. Merci, mes amis. Uiteindelijk ben ik dan ook niet in Granada, maar in Jerez, een eind ervandaan, aangekomen. Gelaten heb ik ondergaan. Was best absurde situatie in luchthaven eigenlijk.
Granada daarentegen was prachtig. Ik heb kleuren, licht en schaduw gezien. Andalusisch timbre en
warmte gevoeld. Eigenlijk ben ik in andere wereld ondergedompeld geworden. Dat kon nog sterker geweest zijn mocht mijn Spaans beter zijn. (Die Spanjaarden kunnen erg beperkt engels of frans, en als ze het al kunnen zijn ze te geneerd om het te spreken...) One to one kan ik me wat onderhouden. Maar met een groep andalusiers erbij kan ik de conversaties niet volgen... Wat had ik ook gedacht.
Heb erg mooie momenten gehad, maar jammer genoeg ook spanningen. Maar was de moeite alleszins.
Nu in rechte lijn naar thesisafgave.
Hasta luego.
Tuesday, March 21, 2006
Fresa y la Fragoneta
Sinds zaterdagavond laat ben ik weer in Berlijn. De ruime week touren langs organische architectuur door Zwitserland en Oostenrijk zit me nog wat moe in de kleren, maar ben der content van. Ik was sowieso vermoeid vertrokken, had nog 2 taken afgewerkt die week. Timing,hm...
Nu, mooie formule alleszins om een vak te volgen, dat seminarie 'Organische Architektuur': elke dag wordt ergens afgesproken en elk zorgt dat ie er is. Met andere woorden: je hebt tegelijk ook nog het gevoel dat je zelf een reis maakt, in mijn geval met een man of 8 samen in de 'Fragoneta', zoals Andalusische gitanos hun camionetten waarmee ze de markten aandoen, bekken. (Dat krijgt wel nog een te schrijven staart van 25 bladzijden).
Ja, onvermijdelijk, was ook dit keer het aandeel spanjaarden in ons erasmusbusje groot. Ana en Candela uit Granada, Marta uit Barcelona, en nieuw: Christina van Madrid. De Belgen kwamen close: behalve Frederic en mezelf was ook Aude mee, nog altijd belgisch van nationaliteit, maar al meer dan 10 jaar in Marseille wonend. Léa uit Chartres maakte compleet. Duits was zoals altijd onder ons de voertaal, maar we hebben van de vele reistijden gebruik gemaakt om vooral Spaans en Frans mekaar bij te brengen. Estoy aprendiendo...
Ah, ook leuk om vast te stellen: wij 'Berlijners' spreken Hochdeutsch, wat elk gesprek met een zwitser en oostenrijker grappig maakte. Elke nieuwe stad die meer naar het oosten lag, hield een verrassing in: hoe spreken ze hier hun klinkers uit?
In een kortoverzicht onze tocht:
aan het officieel programma voorafgaand (vrijdag 10e tem zondagnamiddag):
Dessau Bauhaus, Nurnberg by night, Stuttgart by late afternoon en Straatsburg als pitstoplunch.
officieel programma (zondagavond tot zaterdagmiddag):
antroposofische kolonie in Dornach bij Basel (met Goetheanum)
Notre-Dame-du-Haut, Ronchamp (!)
Vitra gebouwen in Weil am Rhein en in Birsfelden (Gehry, Grimshaw, Ando, Hadid, Prouvé, Buckminster Fuller en Siza)
bibliotheek en station van Calatrava in Zürich
Skischans van Zaha Hadid in Innsbruck
Eiland-op-de-Mur van Arronci en Cook&Fourniers Kunsthaus in Graz
niet slecht, oder?
Enkele foto's staan al op mijn fotopagina, zie knop hiernaast. Er volgen er nog.
Wel jammer dat er niet meer tijd was om zijdelings wat meer van het niet-organische, zwitserse vakmanschap te leren. Hebben dat hier en daar slechts kunnen meepikken..
In de jeugdherberg van Basel bijvoorbeeld. it's always fun to stay at the YMCA nanananana..
Een aanrader.
Gistermorgen onze fragoneta fris gewassen en toch met kloppend hartje terug aan 't unief afgegeven. Ze had namelijk in Graz lichte averij opgelopen... Gelukkig niet ernstig, en allemaal goed verzekerd....
Tenslotte om ons samenzijndbestaan in het solitaire leven over te laten gaan, gisteravond bij mij op kot samengekomen met nog bekend volk, om te toasten en te zoeteslikken op mijn 23e!
Growing up....
Nu, mooie formule alleszins om een vak te volgen, dat seminarie 'Organische Architektuur': elke dag wordt ergens afgesproken en elk zorgt dat ie er is. Met andere woorden: je hebt tegelijk ook nog het gevoel dat je zelf een reis maakt, in mijn geval met een man of 8 samen in de 'Fragoneta', zoals Andalusische gitanos hun camionetten waarmee ze de markten aandoen, bekken. (Dat krijgt wel nog een te schrijven staart van 25 bladzijden).
Ja, onvermijdelijk, was ook dit keer het aandeel spanjaarden in ons erasmusbusje groot. Ana en Candela uit Granada, Marta uit Barcelona, en nieuw: Christina van Madrid. De Belgen kwamen close: behalve Frederic en mezelf was ook Aude mee, nog altijd belgisch van nationaliteit, maar al meer dan 10 jaar in Marseille wonend. Léa uit Chartres maakte compleet. Duits was zoals altijd onder ons de voertaal, maar we hebben van de vele reistijden gebruik gemaakt om vooral Spaans en Frans mekaar bij te brengen. Estoy aprendiendo...
Ah, ook leuk om vast te stellen: wij 'Berlijners' spreken Hochdeutsch, wat elk gesprek met een zwitser en oostenrijker grappig maakte. Elke nieuwe stad die meer naar het oosten lag, hield een verrassing in: hoe spreken ze hier hun klinkers uit?
In een kortoverzicht onze tocht:
aan het officieel programma voorafgaand (vrijdag 10e tem zondagnamiddag):
Dessau Bauhaus, Nurnberg by night, Stuttgart by late afternoon en Straatsburg als pitstoplunch.
officieel programma (zondagavond tot zaterdagmiddag):
antroposofische kolonie in Dornach bij Basel (met Goetheanum)
Notre-Dame-du-Haut, Ronchamp (!)
Vitra gebouwen in Weil am Rhein en in Birsfelden (Gehry, Grimshaw, Ando, Hadid, Prouvé, Buckminster Fuller en Siza)
bibliotheek en station van Calatrava in Zürich
Skischans van Zaha Hadid in Innsbruck
Eiland-op-de-Mur van Arronci en Cook&Fourniers Kunsthaus in Graz
niet slecht, oder?
Enkele foto's staan al op mijn fotopagina, zie knop hiernaast. Er volgen er nog.
Wel jammer dat er niet meer tijd was om zijdelings wat meer van het niet-organische, zwitserse vakmanschap te leren. Hebben dat hier en daar slechts kunnen meepikken..
In de jeugdherberg van Basel bijvoorbeeld. it's always fun to stay at the YMCA nanananana..
Een aanrader.
Gistermorgen onze fragoneta fris gewassen en toch met kloppend hartje terug aan 't unief afgegeven. Ze had namelijk in Graz lichte averij opgelopen... Gelukkig niet ernstig, en allemaal goed verzekerd....
Tenslotte om ons samenzijndbestaan in het solitaire leven over te laten gaan, gisteravond bij mij op kot samengekomen met nog bekend volk, om te toasten en te zoeteslikken op mijn 23e!
Growing up....
Sunday, March 05, 2006
blijde boodschap
ok, ik geraak steeds meer geïntegreerd in de wondere wereld van de websites...
danke dir Francisco für den Tip!
je geraakt op mijn fotosite door op de knop rechts "mijn foto's" te klikken, of door dit in je adres te kopieren: http://www.flickr.com/photos/mjcornelius/
amuseert u
danke dir Francisco für den Tip!
je geraakt op mijn fotosite door op de knop rechts "mijn foto's" te klikken, of door dit in je adres te kopieren: http://www.flickr.com/photos/mjcornelius/
amuseert u
dat het kan verkeren / broere
... maar dat hoeft niet slecht te zijn. Ok, dit slaat op mijn dooreengesmeten wekenplanning de komende tijd. Heb namelijk op het laatste moment nog de kans gekregen mee te gaan op studiereis door zwitserland en oostenrijk. Dat wordt een vak compact gegeven in 10 dagen. (Voor de geïnteresseerden: we bestuderen er in lessen en bezoeken ter plaatse, organische architectuur, in de breedste zin van het woord.) Vrijdag vertrekken we, de erasmussers van de groep zitten samen in een busje dat we van de uni kunnen gebruiken... (de praktische zaken regelen we nl. alles zelf) Als het even meezit, rijden we de laatste dag nog eens door Praag terug naar Berlijn... Mal sehen...
Ondertussen is Korneel, mijn broer die officieel zelfstudieweek had, ook net vertrokken na een kleine week hier mee te draaien in het Berlijn/Erasmus-leven. Ik had niet veel tijd om de toeristische zaken met hem te doen, wat niet slecht is, hij kan nu tenminste zeggen thuis dat hier ook gewerkt wordt! hah..
Maar, ik denk dat de avondactiviteiten die we samen deden wel ok waren, oder?
Gisteren bijvoorbeeld zeer mooie avond. Aanleiding was wel minder: Olivier, de sympathieke Bruxellois, keert vandaag na een semester Berlijn weer naar huis, en gisteren was het dus afscheids'feest', eerst in zijn ongelooflijke 8er dakappartement, daarna im Grüner Salon, bij de Volksbühne. Zo'n stuk altijd positieve energie zullen we missen op de feestjes met de Spanjaarden...
Nu, Belgie, daar geraak ik nog wel ooit terug..
Massa volk gisteren, massa sfeer...
Vandaag lekker gebruncht op Helmholtzplatz met ondermeer juliette en ana. Aangenaam gebabbeld ook met Juliettes medebewonerin uit Chili (over Duitsers, Europeanen en Zuid-Amerikanen, verbondenheid van taal en wereldbeeld en de eeuwige uiteindelijke onvertaalbaarheid van zoveel betekenis...), die hier altijd reporter ter plaatse was, maar die nu naar Scandinavië de liefde achterna gaat...
De zon deed deugd, maar was van korte duur. Nu sneeuwt het weer in het donker.
Frühling, komm, jetzt!
Ondertussen is Korneel, mijn broer die officieel zelfstudieweek had, ook net vertrokken na een kleine week hier mee te draaien in het Berlijn/Erasmus-leven. Ik had niet veel tijd om de toeristische zaken met hem te doen, wat niet slecht is, hij kan nu tenminste zeggen thuis dat hier ook gewerkt wordt! hah..
Maar, ik denk dat de avondactiviteiten die we samen deden wel ok waren, oder?
Gisteren bijvoorbeeld zeer mooie avond. Aanleiding was wel minder: Olivier, de sympathieke Bruxellois, keert vandaag na een semester Berlijn weer naar huis, en gisteren was het dus afscheids'feest', eerst in zijn ongelooflijke 8er dakappartement, daarna im Grüner Salon, bij de Volksbühne. Zo'n stuk altijd positieve energie zullen we missen op de feestjes met de Spanjaarden...
Nu, Belgie, daar geraak ik nog wel ooit terug..
Massa volk gisteren, massa sfeer...
Vandaag lekker gebruncht op Helmholtzplatz met ondermeer juliette en ana. Aangenaam gebabbeld ook met Juliettes medebewonerin uit Chili (over Duitsers, Europeanen en Zuid-Amerikanen, verbondenheid van taal en wereldbeeld en de eeuwige uiteindelijke onvertaalbaarheid van zoveel betekenis...), die hier altijd reporter ter plaatse was, maar die nu naar Scandinavië de liefde achterna gaat...
De zon deed deugd, maar was van korte duur. Nu sneeuwt het weer in het donker.
Frühling, komm, jetzt!
Pitstop Belgium
sommigen onder jullie heb ik tijdens mijn blitzbezoek thuis gezien. De anderen zie ik de volgende keer wel.
Merci vooral gentenaren: West-Westflüten voor de spaghetti-met- Catan-avond (schone foto's op mijn nieuw te verschijnen Flickr-site!), An voor de suspiros uit Lima(!), Archie-Westflüten voor de Lasagneavond, Thuismatch-Wesflüten voor de Gevallen Engel...
Promotor, ook merci.
Merci vooral gentenaren: West-Westflüten voor de spaghetti-met- Catan-avond (schone foto's op mijn nieuw te verschijnen Flickr-site!), An voor de suspiros uit Lima(!), Archie-Westflüten voor de Lasagneavond, Thuismatch-Wesflüten voor de Gevallen Engel...
Promotor, ook merci.
Sunday, February 12, 2006
tekst
Tijd om eens iets meer als 5 zinnen te posten. Een afgelopen-weken-kortrelaas.
Lessen zijn begonnen te eindigen. Ontwerp is dus als een godsgeschenk al de eerste week na kerststop afgegeven, gejureerd en schluss damit. Dan het Chicagoseminar, dat afsloot met een degelijk orgelpunt (zoals het ganse seminarie erg goed georganiseerd was!): een ganse zaterdag presentaties en discussies… Voor Duits gaf ik twee weken geleden mijn presentatie, de paper vorige week, en nu dinsdag krijg ik mijn punten en fertig. Het seminarie over de recente centrumsombouw van Berlijn loopt morgen af. Dan blijven nog twee serieuze papers te schrijven voor Chicago en Berlijn.
De afgelopen weken kon ik me dus wat meer op mijn thesis richten, die wel nog (te) breed in opzet blijft, hopelijks glijdt dat mooi ineen…
Zit tegelijk algemene stadstheoretische literatuur (soziologie, soc geografie, urbanisme), en nu ook wat postmodernistische theorie door te werken, en anderzijds concrete Berlijngevallen te vergaren. De duitse theoretikers die ik nog eens wil spreken over mijn thesis hebben precies niet veel zin om een mailtje van een belgische student te beantwoorden, maar de boer ploegde voort. Heb draft van eerste case doorgeschreven…
Al bestuderen en schrijven deze tijden dus, nog een stevig puur ontwerp vanaf half april zal misschien wel welgekomen zijn.
Ondertussen doorweven bezoekjes van bvb Karen, Elke, Vero en Sander mijn Berlijndagen, net als bezoek van de andere Erasmussers, van Candela en van Frederic bijvoorbeeld. Veel leuk volk. Is altijd goed om wat intensiever door de stad te duiken. (De Nederlandse Ambassade eens van binnen te zien bijvoorbeeld. Decadent dure follies als je ’t mij vraagt, maar als je die even wegdenkt, blijft wel een prachtig ruimteconcept overeind.) Of die bezoekers dan een representatief beeld van ons bestaan hier te zien krijgen is weer wat anders. Karen en Co kregen twee weken geleden een lekker Chinese Karaoke in de maag gespiest ~~
Kerstin, mitbewohnerin 2, is naar Gana vertrokken. Simone uit Rio is ingetrokken, en ze valt best mee. Melanie, mitbewohnerin 1, roept me soms op, en het beste doet ze dat zoals ze dat vrijdag deed: met een volle ontbijttafel achter de deur. Danke sehr.
Vanavond zal ik met Ana en Gustavo filmpje van Berlinale proberen mee te pikken. (Frederic is in de eindrally van zijn ontwerp bezig.) Hebben geen reservaties, maar gisteren slaagde Gustavo er zo toch in in de zaal te zitten met de Peruviaanse schrijver Mario Vargas Llosa (!) en met hem te praten na de film. Eens zien of Gael Garcia Bernal er is vanavond…
Thursday, February 02, 2006
mittwochsklub & tatoe
De Mittwochsclub, enkele straten van onze woning in Prenz'lberg, is ondertussen ons trefpunt midden de week geworden. Altijd origineel in hun varierende ingangsplaatsen, barlocatie, projecties, thema's en ingangskaarten...
Hier de tatoe, gynaecologisch geïnspireerd. Naald ontsmet, ter gerusstelling.
Andere foto, een rustige mittwochsclub met dansvoorstelling, quang en juliette.
Leipzig
bezoek aan een krimpende stad.
- Post-industriele symptomen in het extreme: deindustrialisering (weg textiel en auto's door enkel ingenieurs en robots...), standplaatsconcurrentie (welke stad bekomt nieuwe bmw-fabriek, welke dhl...)
- stede(af)bouw ipv stedebouw...?
Hadids BMW-fabriek was een parel. Beschrijvingen van niet-architecten over architecten zijn dan weer altijd goed voor een lach: Hadid was deze keer de 'princes van het beton'.
Tuesday, January 17, 2006
Marzahn
Na een eerste week van ontwerp afwerken en seminariepresentatie maken en geven, tour naar Oostrand Berlijn, samen met Frederic, Bartek en Julliete.
Marzahn, 'Plattenbautensiedlung' ofte 'Prefabbetonelementenhoogbouwnederzetting' voor 150.000 bewoners. Hier neemt de armoe elke dag nog toe.
(Gemiddeld neemt armoe en werkloosheid in Berlijn toe sinds de val van de muur. In '91 10 procent werkloosheid, nu 20 procent. De inwijkende hippe 'nieuwe stedelingen', die hier en daar in de stad voor sociale opwaardering zorgen, laten deze weinig inspirerende stadsdelen als Marzahn echter voor wat ze zijn.)
Verschillenden waarschuwden ons: 'neonazis' en baseballbats...
Uiteindelijk bleek het vooral com
atueus stil en surreëel ond
er de zondagmiddagzon en de sneeuw.
Marzahn, 'Plattenbautensiedlung' ofte 'Prefabbetonelementenhoogbouwnederzetting' voor 150.000 bewoners. Hier neemt de armoe elke dag nog toe.
(Gemiddeld neemt armoe en werkloosheid in Berlijn toe sinds de val van de muur. In '91 10 procent werkloosheid, nu 20 procent. De inwijkende hippe 'nieuwe stedelingen', die hier en daar in de stad voor sociale opwaardering zorgen, laten deze weinig inspirerende stadsdelen als Marzahn echter voor wat ze zijn.)
Verschillenden waarschuwden ons: 'neonazis' en baseballbats...
Uiteindelijk bleek het vooral com
atueus stil en surreëel ond
er de zondagmiddagzon en de sneeuw.
Kaas+Wijn++++
Uit de reeks: goeie weerziensfeestjes in België zonder camera...
Mooie avond, merci Miguel en Anthony voor het initiatief ! tot in Berlijn!
Mooie avond, merci Miguel en Anthony voor het initiatief ! tot in Berlijn!
oud/nieuw
Een van de rustigere edities, maar daarom niet minder aangenaam.
Merci Inge, Greet, Arne, Karen, Klaas, Joke, Tom, ...
Merci Inge, Greet, Arne, Karen, Klaas, Joke, Tom, ...
Subscribe to:
Posts (Atom)